Vechten voor taxi

Verdorie! Ik doe mijn best om niet hardop te vloeken. Door een strakke planning ben ik keurig op tijd, maar de deur onder mijn handen geeft geen millimeter toe. Op slot. Wat ik toch vreemd vind voor een kantorencomplex om 8:45 uur. Door het raam van de deur zie ik het logo van mijn eindbestemming op de derde verdieping: GGD Zuid-Limburg. We zijn opgeroepen om te verschijnen bij de dienst Sociaal Medische Advisering, op initiatief van de gemeente. “Mama? Gaan we nu naar de dokter?” vraagt Christian ongedurig naast me en ook Nathalie protesteert in de stilstaande buggy. Ik speur de gevel van het gebouw tevergeefs af naar een deurbel en zoek dan in de papieren naar het telefoonnummer. Met mijn mobiel bel ik, maar krijg meteen een antwoordapparaat. Ze zijn pas vanaf 9:00 uur bereikbaar. Zucht. Er zit niets anders op dan voor de gesloten deur te blijven wachten. En Christian voor de vierde keer streng toe te spreken dat hij op de stoep moet blijven.

Het bezoek aan de GGD was niet mijn idee, maar het resultaat van de hoorzitting bij de gemeente betreffende het afgewezen taxivervoer van Christian. Ik was nog nooit op een hoorzitting geweest, maar dat zijn zo van die ‘leuke’ extra’s die je er bijkrijgt als ouder van een zorgkind. Na een half uur te hebben gewacht, werd ik dan eindelijk opgehaald door een jurist die me meenam naar een klein, kaal en kil spreekkamertje. De tafel was enorm breed en toen ik tegenover de twee medewerkers plaatsnam voelde ik het heel sterk: wij-tegen-zij. En ik voelde me, in mijn eentje, duidelijk in het nadeel. Na een korte uitleg en een aantal vragen (waaruit bleek dat jurist de stukken niet bepaald goed gelezen had, grrr) kreeg ik de kans om mijn zegje te doen. Ik had een lijstje voorbereid en heb alles erbij gesleept, tot aan mijn eigen bekkeninstabiliteit aan toe. Ik heb niet gelogen, alles was waarheid. Wel iets dramatischer gebracht dan mijn gewoonte is. Maar goed alles is geoorloofd als je vecht voor welzijn van je kind, toch?

Na mijn pleidooi viel even een stilte en de jurist zei simpelweg: “Oke. Helder.” Daarna volgde uitleg hoe de procedure verder zou verlopen. Omdat ik had aangetoond dat Christian een IQ onder de 70 had, wilde jurist graag weten of de verstandelijke beperking het vervoer in een stadsbus in de weg stond (had ik niet net in geuren en kleuren uitgelegd dat zijn AUTISME de grote beperkende factor was??). Omdat ze hier -allicht- niet zelf over kon oordelen, zou ze de GGD vragen hem te beoordelen en hun van een medisch advies te voorzien. Als de arts van mening was dat Christian niet met het openbaar vervoer zou kunnen, dan werd het heel simpel. Dan zouden we meteen taxivervoer toegewezen krijgen. Als de arts zou beslissen dat hij dat wel aan kan, dan zou de jurist onze gezinssituatie meenemen in de besluitvorming. Wat dat ook moge betekenen. Met gemengde gevoelens en dus weer een extra afspraak in het verschiet, stapte ik de kamer weer naar buiten.

Met dezelfde gemengde gevoelens stapte ik een week later het gebouw van GGD binnen om 9:05 uur. Na nog een keer bellen was een kleine man de deur komen open doen en kon ik hem volgen naar de derde verdieping. Eenmaal boven stak hij mij opeens een hand toe en stelde zich voor als de dokter. Oke. Die had ik niet helemaal zien aankomen. Met wat moeite krijg ik ook Christian het kleine kantoortje ingeloodst en kan het gesprek beginnen. Christian is druk en neemt meteen het woord. Dit keer heb ik -geheel tegen de normale gang van zaken in- hem niet voorbereid. Ik heb hem bewust niets uitgelegd, niets op zijn strook gehangen, vooral mijn best gedaan om géén duidelijkheid te scheppen. Maar ik heb er dan ook nog nooit baat bij gehad om hem ‘op zijn slechtst’ te laten zien. Tot nu. Eigenlijk wel treurig dat ik daar a) over nagedacht heb en b) dan ook nog naar ga handelen ook. Arme Christian.

“Nou, de gemeente heeft mij gevraagd om te beoordelen of er een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking is die gebruik van openbaar vervoer onmogelijk maakt, op grond van wat u mij verteld heeft is het antwoord daarop heel simpel. Nee. Zijn lichte verstandelijke beperking staat openbaar vervoer niet in de weg.” Mijn hart mist een slag, dit is absoluut niet wat ik wil horen. Het klopt dat zijn IQ hem in die zin niet in de weg staat, maar ik heb toch net uitgebreid uitgelegd wat voor enorme belasting de bus voor hem zou betekenen? De onvoorspelbaarheid? Telkens in- en uitstappen van onbekende mensen, niet altijd op dezelfde plek kunnen zitten, vertragingen, etc. De prikkels? Volle bussen waarin mensen tegen je aanstoten, langs lopen, praten, etc. En dat dan 5 dagen in de week meer dan een uur per dag?? (ik zou het zelfs voor Eveline, die geen problemen heeft met prikkels en onvoorspelbaarheid al een behoorlijke opgave vinden…)

“U heeft wel toegelicht dat er sprake is van een psychiatrische aandoening die openbaar vervoer moeilijk maakt, ik zal dit in het verslag uiteenzetten, al heeft de gemeente dat officieel niet gevraagd. Ik maak kopieën van de brieven van zijn behandelaars en zal hiernaar refereren in mijn verslag. En dan is het aan de gemeente om te beslissen wat ze met mijn advies doen.” Ik krijg weer een beetje hoop, maar ben toch lichtelijk in verwarring als blijkt dat we al klaar zijn. Hij heeft niet eens gevraagd welke medicijnen Christian gebruikt. Was dit het nu? Gaat dit wel in ons belang uitpakken? Ik ben nog steeds aan het overpeinzen als we naar buiten lopen en pas in de auto op weg naar school besef ik dat ik toch wat vergeten ben te vragen. Zoals wat hij nu precies in zijn verslag gaat schrijven. En hoe lang het nu verder weer gaat duren. Er zal niets anders opzitten dan maar weer geduldig afwachten. Daar heb ik de afgelopen jaren al veel op kunnen oefenen. En wat het resultaat gaat zijn? Ik heb werkelijk geen idee.

Advertenties

2 gedachtes over “Vechten voor taxi

  1. En dan niet hardop vloeken. Ik zou woest zijn en de heleboel bij elkaar hebben geschreeuwd.. maar dan ook in mijn hoofd vanwege de kinderen. Dit is onbegrijpelijk, die mensen hebben geen flauw idee waar ze het over hebben. Het gaat wel om onze kinderen… Ik heb geen advies of een oplossing, maar ik wens je sterkte en hoop van harte dat er een positief verslag komt.

  2. Pingback: Bij de rechtbank | autimama79

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s