The day after

“Christian? Christian? Christian!” Ik krijg geen contact. Hij staat voor de televisie, zijn lijfje trilt omdat hij op zijn karakteristieke wijze aan het kijken is. Hij spant zijn spieren aan, steekt zijn vingers in de mond en houdt zijn hoofdje schuin. Dan ontspant hij weer even, fladdert, springt een paar keer op en neer, schudt zijn hoofd heen en weer, rolt even met zijn ogen. En dan spant hij alles weer aan en trilt hij weer even. Tussendoor drukt hij op de knopjes van de afstandsbediening. Stop. Vooruit. Achteruit. Stop. Terug naar menu. Vandaag staat Buurman & Buurman op en de aflevering waarin ze met de fiets op vakantie gaan is nu even favoriet. Getuige het feit dat hij er al twee uur naar aan het kijken is (Ja, je leest het goed, naar één aflevering die slechts 7 minuten duurt).

Gisteren zijn we een dagje uit geweest. Vaste prik met hemelvaart, op bezoek bij opa en oma poes die met de caravan op een camping binnen acceptabele reisafstand staan. Het was een geslaagde dag. Het weer was goed en de kinderen hebben zich vermaakt. Ook Christian. Dankzij medicatie (en misschien omdat hij ouder is en meer begrijpt?) staat hij niet meer stijf van de spanning en angst en kan hij ook genieten, lachen, plezier maken. Toch blijft zo’n dag (in)spannend voor hem. Een wirwar van caravans, tenten en auto’s, overal kinderen, geluiden, de wind, de felle zon. Er was een grote speeltuin bij, maar voor Christian overweldigend. Hij heeft er verloren rondgedoold en is vroegtijdig naar de caravan terug gekeerd. Om daarna iedere minuut te vragen wanneer we naar het zwembad gingen, ondanks dat we het antwoord al twintig keer gegeven hadden. Aan dit soort dingen merken we dat het toch een hele belasting voor hem is.

En dat merken we ook altijd de dag erna. The day after. Vandaag dus. Christian staat al uren voor de televisie, teruggetrokken in zijn eigen wereldje. Alle indrukken, prikkels en spanningen moeten nog verwerkt worden, ‘gepuzzeld’ worden zoals Colette de Bruin (Geef me de vijf) het noemt. Gisteren is hij ook nog te laat in bed beland en kampt hij met slaapgebrek (uitslapen is vrijwel niet mogelijk. Sterker nog, als zijn hoofdje vol is, wordt hij juist vroeg wakker. Soms zelfs extreem vroeg. Zoals 5:15 uur), waardoor hij nog minder kan hebben. Ik heb een grondige hekel aan The day after.

Opeens loopt Christian naar buiten en begint in de schuur te rommelen. Hij loopt daarna een paar keer op en neer tussen het huis en de schuur, maar komt niet meer terug bij de televisie. Ik hoor hem mompelen: “Zo buurman!” Aha. Hij gaat nu de aflevering naspelen. Ik zet de televisie uit. Niet lang daarna staat zijn fiets (met zijwieltjes) achterin de tuin, de bagagedrager volgeladen met van alles, precies zoals in het filmpje. Ik hoor hem praten en weet dat hij nu ook woord voor woord de scène na speelt. Omdat hij nog niet gesmeerd is tegen de zon, ga ik een kijkje nemen. Achterop de fiets liggen 5 schone (!) handdoeken die hij zonder te vragen uit de badkamer heeft gehaald. Ik reageer ontstemd en vertel hem het niet mag. Ik probeer ook nog uit te leggen waarom, maar Christian loopt weg en mijn kleine tirade gaat verloren in de wind.

Uit zijn spel gehaald loopt Christian nu verloren rond in huis. Een afwezige, vermoeide blik in zijn ogen, hij  trekt kasten open, drentelt heen en weer, maar komt tot niets. Nu de televisie uit staat, weet hij niet wat hij met zichzelf aan moet. Ik besluit hem te helpen en stel voor om samen een spelletje te doen. Na veel getwijfel en gedraai voor de spelletjes kast heeft hij eindelijk een keus kunnen maken. Cars memory. Ik leg alles klaar en we beginnen. Toevallig draai ik meteen twee dezelfde om. Christian niet. Zodra hij de twee verschillende plaatjes ziet, begint hij keihard en heel boos te schreeuwen: “Ik wil ook twee dezelfde kaartjes!” Tranen staan in zijn ogen en hij verbergt ontdaan zijn gezicht in zijn handen. De teleurstelling dat het niet gaat zoals hij wil, kan hij er nu echt niet bij hebben en ik weet dat het een verloren zaak is. Hij is zo moe en overprikkeld dat er nog maar één oplossing is: de televisie. Onbeperkt, de hele dag.

Ik stel voor om een filmpje aan te zetten en zijn opluchting is bijna tastbaar. Hij kiest een DVD, ik zet alles aan en overhandig hem de afstandsbediening. Christian plaatst deze nauwgezet op het hoekje van de salontafel waar hij ‘hoort’ te liggen en begint op de knopjes te duwen. Binnen een minuut zit hij weer in zijn eigen bubbel, fladdert, springt, draait. Ik doe geen pogingen meer om in te breken of hem aan te spreken. Hij kan me toch niet horen.